AOP Cafe de Keizer Gorinchem 18 januari 2015

Het eerste AOP van 2015..

Met frisse moed gaan we er weer tegenaan. Drie acts deze keer. We streven naar vier, maar ja, het gaat simpelweg niet altijd. John Kostermans vond het niet erg… “Ik speel van tien minuten langer, dan kan ik m’n programma helemaal doen” … Ook goed. Dan waren er nog The Johnsons en Bruusq.

Leo had alles alweer klaar gezet en Marieke was aan het voorbereiden bargewijs. John Kostermans ging er maar eens voor staan. En zitten trouwens ook. Tijdens de soundcheck bleek er een batterij effecten in gebruik te worden genomen om zijn optreden kracht bij te zetten. Van alles en nog wat, maar wat het meest in het oog/oor sprong was het meerstemmig apparaatje waarmee hij, het woord zegt het al, meerstemmig, z’n liedjes ten gehore kon brengen. Het is leuk spul, dat ik al vaker in Frankfurt tijdens de Musikmesse had bewonderd. Als je er goed mee om weet te gaan, dan weet je niet wat je overkomt. John kon er mee om gaan. Zijn optreden bestond uit een verhaal, gelardeerd met liedjes. Zelf zegt ie: Ik ben story song performer. Kan de gitaar niet laten staan. Moet dat thuis wel inplannen, grinnikte hij erachter aan. Vroeger flamenco en nu een hele nieuwe weg met een solovoorstelling; Oscar Verdroomt Zich. Zingen doet ie vanaf z’n 55-ste en neemt z’n publiek mee in een verhaal, zoals ik al zei, met zang en gitaar. Dat meenemen bleek nog een hele kluif. Op FB hebben we het met een paar andere artiesten nog even doorgenomen. Je zag John af en toe peentjes zweten. Ik heb het al meer verteld, je kunt nòg zo goed, verfijnd, interessant of noem maar op, zijn, het is geen theater. Men luistert wel, toont aandacht, maar slechts in een theater mag je het muisstille verwachten. John speelde of z’n leven er vanaf hing en dat was zeer te waarderen. Met een stem die iets weg had van Armand (Ben ik te min) met wat Steve Stills momenten. En dat natuurlijk allemaal in onze eigen taal. Goed gedaan.

The Johnsons is een nieuw beginnend fenomeen in Gorinchem. Dat klinkt als een pleonasme, maar er tekenen zich wel meer beginnende fenomenen af hier in de buurt, en dit is dus een nieuw. John de Ruijter en John Blom. Al eens eerder geweest ter introductie met een tweetal liedjes. Toen keek men al verbaasd op een manier van: Waarom horen we dit nu pas? Tja…. Is dat niet altijd zo? Er zijn veel foto’s van artiesten die in de meest obscure zaaltjes jaren ploeteren en dan “ineens” boven komen drijven. Of dat met The Johnsons zo zal gaan? Maar we zijn wel blij dat de heren bij ons hun opwachting willen doen. John de Ruijter kennen we al een tijdje van diverse muzikale uitstapjes als Pauliina, Carmen en het bekende baswerk. John Blom, ik heb het maar even gevraagd, zong voorheen in rock-formaties en in een jazzband. En zingen kan ie… Wàt een heerlijke stem… Z’n voorliefde gaat, vertelde ie tussendoor, toch uit naar een simpele zang en gitaar opstelling en dan met werk van onder andere Amos Lee.. En begeleider John is van alle markten thuis, dus dat komt wel goed. We hopen ze nog vaak te mogen begroeten..

Als afsluiting: Bruusq. Een viertal muziekbeesten uit Woerden: Ivan van de Helder, Marco van der Bij, Dimitri Muskens en Luuk van Zutphen. Respectievelijk gitaar, mondharmonica en lead zang, gitaar en tweede stem, cajon en andere tweede stem en als laatste bas. Vriendin Sandra voegde nog wat beschrijving toe: Bruusq maakt muziek waarbij de onderlinge chemie zichtbaar en hoorbaar is. Nederlandstalige teksten van Marco in een akoestisch setting en veelal meerstemmig, soms klein en breekbaar, dan weer groter en vol ritmiek. Daar is geen woord van gejokt. Het loopt als een trein in de lente. (In de rest van de seizoenen gaat die vergelijking mank de laatste jaren.) Het bruist en ontroert bij tijd en wijle. De samenzang is scherp en uitgekiend en blijft verstaanbaar. De stille baskracht ondersteund het geheel degelijk. Eén kanttekening wel… Ik zou graag zien dat anderen naast Marco ook hun muzikale kwaliteiten zouden gaan ontginnen; er zijn momenten dat het totaal aan gebracht werk een iets te duidelijk Marco-stempel krijgt. Storend is niet, maar het viel mij op en ik loop er op te letten natuurlijk. Het is een uitnodiging, meer niet. En ze hebben een CD uitgebracht. “Alles verander[-d]t”. Een cryptisch titel…

Wel, het was weer een mooie middag, met dank aan Gerri, Marieke, Leo en Mari… En natuurlijk het publiek. We hadden wat concurrentie van een gitaarmanifestatie in De Nieuwe Doelen, maar er kwamen er toch aardig wat opdagen gelukkig. Tot zondag 1 februari…

HV